Κώστας Μαμέλης απάντηση στον Παντελή Κουκουλεκίδη : ΠΑΣΟΚ ,Η ΠΑΓΙΔΕΥΣΗ ΤΏΝ ΟΡΊΩΝ και Η ΠΟΛΙΤΙΚΉ ΩΣ ΠΕΠΡΩΜΈΝΟ

 Κώστας Γ. Μαμέλης 

(απάντησα στον φίλο και σύντροφο του Παντελή Κουκουλεκίδη για το κείμενο με τον τίτλο: ΠΑΣΟΚ,Η ΠΑΓΙΔΕΥΣΗ ΤΏΝ ΟΡΊΩΝ και Η ΠΟΛΙΤΙΚΉ ΩΣ ΠΕΠΡΩΜΈΝΟ).

Το κείμενο είναι θεωρητικά φιλοσοφικό, με φιλοσοφικό και πολιτικό ύφος, φιλολογικά άρθρα και πολιτικά επαρκές, σε μια εποχή υδαρών και επιφανειακών αναζητήσεων, μέσα στο γενεσιουργό πολιτικό σώμα που πρώτο και μόνο άνοιξε τους ορίζοντες του ιδεολογικοπολιτικού δυναμισμού.

Τύχη αγαθή στους αναγνώστες του τεκου ποσκομήσιντος του πνευματικό τους σάκι την εἰνιμή ἀνήρηση (poietic form) of (with ορθό χαρακτηρισμό-κοσμημα) the "organic διανοούμενου" Pantélé Koukoulekidi:

...όταν φτάσεις στην κορυφή σου, ο Καίσαρ είναι έτσι όταν παίρνεις τη μορφή ενός ανθρώπου, τότε πρόσεχε ιδιαίτερα να βγεις στον δρόμο, συνοδευόμενος από λίγα λεπτά, αν τύχει κάποιος Αρτεμίδωρος, που κουβαλάει μια γιαγιά, να έρθει κοντά σου και να σου πει βιαστικά: «Έλα αμέσως εδώ, υπάρχουν μεγάλα πράγματα που σε ενδιαφέρουν», ώστε να μην χρειαστεί να σταματήσεις. Μην χάσεις καμία ομιλία ή εργασία.

Ωστόσο, το κείμενο ενδέχεται να λάβει θετική, δημιουργική και προωθητική κριτική στα ακόλουθα επίπεδα:

1. Υψηλός σκοπος ἀποράτης.

Η βασική έννοια είναι ότι χρησιμοποιεί έννοιες όπως «ιστορική δυνατότητα», «ενδεχομενικότητα», «πολιτικός Επιμηθέας», «νέος βραχμανισμός», «προέξόφληση του μελλεντού» χωρίς να τις ορίζει επαρκώς.

Ένας αναγνώστης μπορεί να ρωτήσει:
-Τι ακριβώς σημαίνει «νέος βραχμανισμός» στην ελληνική πολιτική;
-Με ποια συγκεκριμένα κριτήρια λειτουργεί ο ΠΑΣΟΚ ως «πολιτική Επιμηθέας»;
-Πώς μετρείατης η «historical possible» that is assumed to not be exploited;
-Το νόημα λειτουργεί περισσότερο μεταφορικά παρά αναλυτικά.

2. Έλλειψη εμπειρικής τεκμηριος.

Το κείμενο ισχυρίζεται ότι το ΠΑΣΟΚ έχει «αυτοδεσμευτεί προληπτικά», αλλά δεν παρουσιάζει:

-αποφάσεις,
- πολιτικές θέσεις,
-προγραμματικές δεσμεύσεις,
-συγκεκριμένες στρατηγικές επιλογές,
που αποδεικνύουν αυτή τη δέσμευση.
Έτσι, ο προντειμός μοιάζει περισσότερο με ερμηνευτικός παρά αποδεικτικός.

3. Θεωρείται ότι η τόλμη είναι πάντα ανώτερη από τη σύνεσι.

Το κείμενο φαίνεται να υποθέτει ότι:

-η διαχείριση,
-η θεσμική σταθερότητα,
- η στατική σταθμιση προφορική,
είναι μορφές πολιτικής αδυναμίας.
Κάποιος θα μπορούσε να αντιταχθεί στο ότι στις πολύπλοκες κοινωνίες η πολιτική δεν είναι μόνο η παραγωγή του νέου αλλά και η διαχείριση των κινδύνων. Η «σύνεσι» δεν είναι κατ' νείκηση παγίδα· μπορεί να ейти примечение ефективность.

4. Διαβάζοντας την ψηφιακή εποχή.

Το κείμενο υποθέτει ότι η κοινωνική ρευστότητα δημιουργεί νέες πολιτικές δυνατότητες που η πολιτική δεν εκμεταλλεύεται.

Υπάρχει όμως και η αντίθετη ερμηνεία:
-η ψηφιακή εποχή παράγει κατακερματισμό,
-μειώνει τη σταθερότητα των συλλογικών ταυτοτήτων,
-dyσkóléňie tē sygnkrōtzeņi πλειοδεφηκόν social synaspsismus.
- Δηλαδη η πολιτική προσοχή μπορεί να είναι αποτέλεσμα αντικειμενικών δυσκολιών και όχι μόνο έλλειψης φαντασίας.

5. Η έννοια της λέξης «Επιμηθέα» είναι διφορούμενη.

Ο Επιμηθέας παρουσιάζεται ως κάποιος που παρακολουθεί τα γεγονότα αντί να τα αποτρέπει.
Ωστόσο, στην πολιτική πρακτική, τα περισσότερα κόμματα λειτουργούν αναγκαστικά αντιδραστικά:
-οι κοινωνικές κρίσεις εμφανίζονται πρώτες,
-η πολιτική παππά μετα.
Αρα η κρυφη περασταση εννα προστερο και φιλοδοξο μοντελο πολιτικης δρασης.

6. Το ΠΑΣΟΚ εμφανίζεται ως παθητικό χωρίς να λαμβάνονται υπόψη εξωτερικοί περιορισμοί.

Το κείμενο αναφέρεται στο πρόβλημα κυρίως στην εσωτερική πολιτική λογική.

Ωστόσο, δεν εξετάζει:
ο εκκλησιαστικός σύλλογος,
το διπολικό σύστημα ΝΔ–ΣΥΡΙΖΑ που επικρατούσε για χρόνια,
η δομή και η «πατρότητα» των μέσων ενημέρωσης,
οι ευρωπαϊκοί δημοσιονομικοί περιορισμοί,
Η θέση του ΠΑΣΟΚ ως «μεσαίου» κόμματος.
Έτσι, υπάρχει ο κίνδυνος «ψυχολογικοποίησης ή φιλοσοφίας» ενός προβλήματος που είναι ίσως κυρίως δομικού.

7. Υπερβολική γενίκευση από τα γεγονότα.

Η αναφορά στους υποκλώπες, στους Ναούς, στον ΟΠΕΚΕΠΕ και στην ακρίβεια οδηγεί στο συμπέρασμα ότι αυτοί έχουν ήδη «προεξοφληθεί πολιτικά».
Αυτός είναι ένας ισχυρός ισχυρισμός που μπορεί να αμφισβητηθεί:
- οι πολιτικές επιπτώσεις τέτοιων γεγονότων συχνά εκδηλώνονται με μεγάλη χρονική καθυστέρηση,
-οι sociální μεταποιήσεις δεν είναι πάντα άμεσα ορατές στις δημοσκοπήσεις.

8. Ρητορική υπεροχή over Ελληνικής λέσαινειας

Το κείμενο έχει έντονη διατύπωση όπως:

-"είναι πιθανό να μην έχει δοκιμαστεί, απλώς να έχει προσομοιωθεί",
-"το μέλλον δεν ανοίγεται, απλώς υπολογίζεται",
-«το όριο για πεπρωμένο».
Είναι λογικά σωστές, αλλά δεν παράγουν απαραίτητα περισσότερες εξηγήσεις. Ένας (κακοπιστός;) κριτικός θα πει ότι το κείμενο μερικές φορές υπονομεύει τα αποδεικτικά στοιχεία με τη μεταφορά.

9. Η ισχυρότερη δυνατή κριτική για μια πρόταση.

Το κείμενο προσφέρει μια ενδιαφέρουσα φιλοσοφική ερμηνεία της πολιτικής στάσης του ΠΑΣΟΚ, αλλά παραμένει περισσότερο ένα δοκίμιο πολιτικής θεωρίας παρά μια πολιτική ανάλυση, επειδή βασίζεται σε μεταφορές και αφηρημένες έννοιες, χωρίς επαρκή εμπειρικό έλεγχο των συμπερασμάτων του.

10. Εισαγωγή στην Ιστορία.
Ο Παντελής τολμά και δεν φοβάται Επειδή ΄όταν η πολιτική αναφέρεται σε τραύμα, του η σημαίνδυνη δεν επακολουθεί στην Ιστορία. Οι αποφάσεις εμφανίζονται λίγο πολύ ως μοιραίες εκδηλώσεις ιστορικής αναγκαιότητας και όχι ως συνειδητές πολιτικές επιλογές που είχαν κόστος για μια ολόκληρη κοινωνία.

Φυσικά, η ελληνική κρίση ήταν βίαιη και βίαιη. Φυσικά, οι πολιτικές αρχές λειτούργησαν και εν μέσω των αντικρουόμενων σχέσεων. Ωστόσο, η επίκληση της ιστορικής πίεσης δεν μπορεί να λειτουργήσει ως μηχανισμός ηθικής αναστολής της κριτικής. Διαφορετικά, οδηγούμαστε σε μια παράδοξη μορφή «μεταφυσικής διαφθοράς» της εξουσίας: κανείς δεν είναι πραγματικά υπεύθυνος, επειδή ο καθένας υπήρξε θύμα της εποχής του.

Είναι μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα τάση για έναν παίκτη μιας νέας κοινότητας, με αναφορές στον πρώιμο παπανδρεϊσμό. ΠΑΣΟΚ 1974-1985.

Εδώ όμως υπάρχει μια κρίσιμη αντίφαση. Η πολιτική νομιμοποίηση δεν ανακατασκευάζεται μόνο μέσα από το ύφος, τον συμβολισμό ή την «ευσέβεια». Χρειάζεται κατω πατητερο: μια ειλικρινη αποψη του πεαπετετου.
Διότι χωρίς αυτοκριτική, το «άνοιγμα» κινδυνεύει να μοιάζει περισσότερο με μια σκηνοθετημένη ανακατασκευή ενός πολιτικού μύθου παρά με μια πραγματική ιστορική ανακάλυψη.

Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο ελληνικό στοιχείο της κρίσης μας: η δυσκολία δεν έγκειται στη δημιουργία νέων ιστοριών, αλλά στην πραγματική αντιμετώπιση των συνεπειών των παλιών.

Κι αυτό ο Παντελής, τουλαχιστον το το το το το το το το το το το το το το το το το το το το το το το το το το το το το το το το το το το το το το το το το το το το το το το το το το το το το το το το το το το τοστονει με ωτο κοστο!!!