Η Θεσσαλονίκη των πολλών δυνατοτήτων και των χαμένων ευκαιριών
Η Θεσσαλονίκη και η Βόρεια Ελλάδα, είναι η κατεξοχήν περιοχή της ιδιωτικής οικονομίας.
Γι αυτό η κρίση στον παραγωγικό ιστό της, όπως και η ανεργία, είναι πιο μεγάλη, τις τελευταίες δεκαετίες.
Η πόλη και η ευρύτερη περιοχή, έχει τις προϋποθέσεις να βγει κερδισμένη από την υπερδεκαετή κρίση, γιατί έχει πρωτογενείς δυνάμεις σε όλους τους τομείς και τους κλάδους της νέας οικονομίας, της πράσινης οικονομίας, που στηρίζεται στην γνώση και την καινοτομία.
Η ισχυρή της πλευρά, μαζί με τον κόσμο της παραγωγής και της εργασίας είναι τα πανεπιστήμια και τα ερευνητικά της κέντρα.
Η χώρα μας τις τελευταίες δεκαετίες γνώρισε σημαντική ανάπτυξη σε πολλούς τομείς και ξεπέρασε πολλές γκρίζες πλευρές της προπολεμικής και μετεμφυλιακής εποχής της.
Εντάχθηκε στους δυτικοευρωπαϊκούς θεσμούς ασφάλειας και ανάπτυξης και πλησίασε πολλές πλευρές του δημοκρατικού και ανεπτυγμένου κόσμου. Κουβαλούσε όμως στην ανοδική πορεία της και πολλές παθογένειες του παρελθόντος σε όλα τα πεδία της δημόσιας ζωής και της οικονομίας.
Ενώ μείωνε τις αποστάσεις από τον ανεπτυγμένο κόσμο, δεν μπόρεσε να παρακολουθήσει τις μεγάλες οικονομικές, παραγωγικές και τεχνολογικές αλλαγές στον κόσμο τις τελευταίες δεκαετίες.
Οι τρείς παγκόσμιες κρίσεις, η χρηματοπιστωτική, η πανδημία, και ενεργειακή, βρήκαν απροετοίμαστη την χώρα μας και την οδήγησαν σε μεγάλες οικονομικές, παραγωγικές και κοινωνικές απώλειες.
Μεγάλα τμήματα του πληθυσμού υποβαθμίστηκαν βίαια οικονομικά και κοινωνικά, ενώ μεγάλο μέρος των νέων επέλεξε την μετακίνηση στις χώρες της ΕΕ για να βιοποριστεί και να χτίσουν το μέλλον τους.
Μια από τις χειρότερες απώλειες είναι η απαξίωση των θεσμών της κοινωνικής και πολιτικής εκπροσώπησης, η αποσταθεροποίηση της ιδέας της δημοκρατίας και η αισιοδοξία για την επόμενη ημέρα.
Αυτή η νέα πραγματικότητα οδήγησε μεγάλο μέρος της κοινωνίας σε δραστική μείωση των ατομικών και συλλογικών προσδοκιών, στην απογοήτευση και την αποδοχή ενός απαισιόδοξου πεπρωμένου.
Η εφαρμογή μιας πολιτικής του κλασσικού οικονομικού φιλελευθερισμού, οδηγεί στην παραγωγική αναδιάρθρωση της οικονομίας, με ισχυρή συγκέντρωση της παραγωγής, συρρίκνωση της μεσαίας τάξης και την ακόμη πιο φθηνή εργασία.
Οι Ευρωπαϊκοί πόροι του Ταμείου Ανάκαμψης, του ΕΣΠΑ, των αγροτικών ενισχύσεων, των φθηνών δανείων, λόγω κάλυψης από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα που έφερε η πανδημία, και η ελαστική δημοσιονομική πολιτική, ήταν ισχυρά εργαλεία προώθησης μιας ισχυρής αναπτυξιακής πολιτικής.
Και ενώ οι πόροι αυτοί θα έπρεπε και θα μπορούσαν να αναζωογονήσουν, περιφερειακές, τοπικές οικονομίες και κοινωνίες, κινητοποιώντας το παραγωγικό δυναμικό της περιφέρειας και αξιοποιώντας τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα, είτε από πολιτική επιλογή, είτε λόγω επιρροών μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων, οι κεντρικές πολιτικές απαξιώνουν την πόλη και την περιφέρεια.
Οι ευρωπαϊκοί πόροι σχεδιάζονται και κατανέμονται κεντρικά, χωρίς να διαχέονται σε όλη την παραγωγική και κοινωνική κλίμακα και στον εθνικό χώρο. Έτσι όμως, οι περιφερειακές ανισότητες δεν εξομαλύνονται, ούτε οικοδομείται ένα βιώσιμο παραγωγικό μοντέλο, μια ανθεκτική εθνική και περιφερειακή οικονομία και δεν ενισχύεται η κοινωνική συνοχή.
Από τα 50 και πλέον δις ευρώ, του Ταμείου Ανάκαμψης και του ΕΣΠΑ, για την Θεσσαλονίκη δεν έχουν δεσμευτεί σχεδόν τίποτα.
Η Μητροπολιτική Θεσσαλονίκη σήμερα χαρακτηρίζεται από αναπτυξιακή στασιμότητα, με ρωγμές στην κοινωνική και χωρική της συνοχή, πολιτικά και πολιτισμικά συντηρητική, και περιβαλλοντικά σε κρίσιμη κατάσταση.
Το παραγωγικό της δυναμικό δεν μπόρεσε να βρει έναν νέο βηματισμό μετά την απαξίωση της παραδοσιακής παραγωγικής βάσης και αυτό έχει επιπτώσεις στη συνολική δυναμική της πόλης. Μεγάλο μέρος των επιχειρηματικών ελίτ, των επιμελητηρίων και των επαγγελματικών σωματείων, πολιτικών εκπροσωπήσεων, σε κεντρικό και αυτοδιοικητικό επίπεδο, διακατέχονται από παρωχημένες αντιλήψεις, χωρίς να διαθέτουν ένα όραμα για το αύριο της πόλης.
Η Θεσσαλονίκη και η Κεντρική Μακεδονία έχει υποχωρήσει σημαντικά αναπτυξιακά, κάτω από τον εθνικό μέσο όρο, και πολλά χρόνια καταγράφει αρνητικές πρωτιές στην απασχόληση.
Δεν της αξίζει της Θεσσαλονίκης αυτή η μοίρα.
Γιατί η πόλη ευνοήθηκε από τη γεωγραφία, που της επιτρέπει να γίνει κόμβος περιφερειακών και διεθνών μεταφορικών δικτύων, τόσο κρίσιμων σε συνθήκες παγκοσμιοποιημένης οικονομίας.
Ευνοήθηκε από τα φυσικά διαθέσιμα της άμεσης περιφέρεια της, που προσφέρεται για την ανάπτυξη σύγχρονης παραγωγής, με προϊόντα που μπορεί να γίνουν περιζήτητα.
Φιλοξενεί επιστημονικά και ερευνητικά Ιδρύματα που το δυναμικό τους παραμένει εγκλωβισμένο από αδράνειες του παρελθόντος ενώ έχει όλες τις δυνατότητες να ενισχύσει τη θέση της στα διεθνή δίκτυα έρευνας και καινοτομίας.
Τέλος, και όχι λιγότερο σημαντικό, ο ιστορικός πλούτος της πόλης και η ποιότητα του περιβάλλοντος, εφόσον προστατευτούν και αναδειχτούν, μπορούν να εξασφαλίσουν υψηλή ποιότητα ζωής για τους κατοίκους και εισροή εισοδημάτων από τον τουρισμό.
Με την αξιοποίηση αυτών των ανταγωνιστικών πλεονεκτημάτων, η Θεσσαλονίκη και η ευρύτερη περιοχή μπορούν να αναδειχθούν σε κέντρο ακμάζουσας εξωστρεφούς οικονομίας, και ευημερούντων πολιτών.
Της Νέας Δεξαμενής σκέψης: ΣΚΕΨΟΥ ΒΌΡΕΙΑ-THINK VOREIA
Η Νέα Δεξαμενή σκέψης δημιουργήθηκε στην Θεσσαλονίκη, από ανθρώπους της Οικονομίας, ακαδημαϊκούς και ερευνητές, ενεργούς πολίτες.
Τους ανθρώπους που την δημιούργησαν, τους λόγους της δημιουργίας και τους στόχους της, παρουσιάζουμε μέσα από την Διακήρυξής της, που σας στέλνουμε συνημμένα.
Σας στέλνουμε επίσης και τo πρόγραμμα της πρώτης εκδήλωσης διαλόγου που οργανώνει την Κυριακή 22/3/26, στις 12:00-14:00, στο πλαίσιο του Money Show, στο ξενοδοχείο Hyatt.
Αργύρης Αργυριάδης (Δικηγόρος, Πολιτικός Αναλυτής)
Χρήστος Γκατζάρας ( Διευθυντής Παραγωγής της Ohonos Snack)
Γρηγόρης Ζαρωτιάδης (Καθηγητής Οικονομικών ΑΠΘ, Μέλος του Συμβουλίου Διοίκησης του ΑΠΘ)
Σταύρος Κριτσιάνης ( Πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Καλαμαριάς)
Γιάννης Κυανίδης (Γραμματέας της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Φωτοβολταικών Παραγωγών)
Νίκος Κυράδης ( Διευθυντής Διασφάλισης Ποιότητας της Interplast)
Γιώργος Λιτσαρδάκης ( Καθηγητής της Πολυτεχνικής Σχολής του ΑΠΘ, Γραμματέας της ΠΟΣΔΕΠ))
Γιάννης Μαγκριώτης (Πολιτικός Αναλυτής)
Κυριάκος Μερελής (Ασφαλιστικός Σύμβουλος, Πρόεδρος του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης)
10 Κώστας Νάσιας (Επιχειρηματία στην Ψηφιακή Οικονομία)
11 Γιάννης Ξενίδης (Καθηγητής της Πολυτεχνικής Σχολής του ΑΠΘ, Πρόεδρος του Τμήματος Πολίτικών Μηχανικών)
12 Άγγελος Ορφανίδης (Επαγγελματία στο Digital Marketing)
13 Νώντας Όχονος ( Διευθύνων Σύμβουλος της Ohonos Snack)
14 Λάζαρος Πίτκας (Επιχειρηματίας στην Μικρή Λιανική, Μέλος της Διοικητικής Επιτροπής του ΕΕΘ)
15 Τάσος Ριζόπουλος ( Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της Interplast)
16 Γιώργος Τελίδης (Ιδιοκτήτης και Επιστημονικός Διευθυντής του Κέντρου Αποκατάστασης Hygeia Complex Telidis)
17 Γιώργος Τρελλόπουλος ( Διευθυντής Αγγειοχειρουργικής Κλινικής του Γ.Π. Νοσοκομείου «Γ. Παπανικολάου» Θεσσαλονίκης, Περιφερειακός Σύμβουλος της Περιφέρειας Κ.Μ.)
18 Κώστας Χρυσάφης (Καθηγητής Τμήματος Φυσικής ΑΠΘ)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου