Επίδομα ανεργίας: Τι κρύβεται πίσω από τα σενάρια για κατάργηση

Η ουσιαστική κατάργηση του επιδόματος ανεργίας, πέραν μιας… εξαίρεσης δύο μηνών που θα καταβάλλεται, ένα σχέδιο που φαίνεται συζητεί η κυβέρνηση, αποτελεί άραγε προεκλογική γκάφα ή «κρυφή ατζέντα» της επόμενης ημέρας;

Κατ’ αρχάς την «προσωπική άποψη» του κυβερνητικού εκπροσώπου Π.Μαρινάκη, ενστερνίστηκαν στην πορεία, στον έναν ή τον άλλο βαθμό, ο αντιπρόεδρος της ΝΔ και υπουργός Υγείας Α.Γεωργιάδης και ο βουλευτής Α. Αττικής Μάκης Βορίδης.


Ο τόσο… βαρύς αυτός συντονισμός των βαρώνων της δεξιάς, δεν είναι αμελητέος. Αν δεν πρόκειται για «κρυφή ατζέντα», σίγουρα είναι «ανομολόγητοι πόθοι» που δεν πρόλαβαν να εφαρμοστούν τα πρώτα 7 χρόνια της διακυβέρνησης…

Η κατάργηση του επιδόματος ανεργίας εντάσσεται σε μια κοντόθωρη, βαλκανικού τύπου, νεοφιλελεύθερη προσέγγιση περί μείωσης του (συνολικού) εργατικού κόστους.

Είναι μια επιτακτική, για το εγχώριο επιχειρείν, κίνηση, ενόσω οι επιχειρήσεις στη χώρα μας δεν προχωρούν σε τεχνολογικό εξοπλισμό, το κράτος δείχνει αδηφάγο για φορολογικά έσοδα, οι επιχειρήσεις εξακολουθούν να αναζητούν αποφοίτους Λυκείου και πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης για να… στελεχώσουν τις εταιρείες τους. (Μόλις το 14% των προσφερόμενων θέσεων εργασίας μέσω ΔΥΠΑ/ΟΑΕΔ αφορούν σε πτυχιούχους σύμφωνα με τα στοιχεία Ιουλίου 2026 του οργανισμού…).
Στέγη

Στη χοάνη, εξάλλου, της μείωσης των ασφαλιστικών εισφορών (μη μισθολογικό κόστος) έπεσαν και οι εισφορές υπέρ Εργατικής Κατοικίας. Με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν σήμερα επαρκείς πόροι για δημόσιες παρεμβάσεις για την αντιμετώπιση της στεγαστικής κρίσης (αγορά οικοπέδων, ανέγερση κοινωνικών κατοικιών, επιδότηση στεγαστικού δανείου κ.α.).


Η βίαια διακοπή του επιδόματος ανεργίας προτείνεται από τη ΝΔ αφενός για να μειωθούν οι εργοδοτικές εισφορές (αφού δεν θα δίνεται επίδομα, δεν υπάρχει λόγος να επιβαρύνεται με μη ανταποδοτικές εισφορές η εργασία) και αφετέρου προκειμένου να επανενταχθεί άνεργος πιο βιαστικά στην αγορά εργασίας σε οποιαδήποτε… ετεροαπασχόληση. Γιατί, χωρίς καν το γλίσχρο επίδομα της ΔΥΠΑ/ΟΑΕΔ, δεν υπάρχει περιθώριο χρόνου για αναζήτηση καλύτερης εργασίας με δικαιώματα…

Αν η φανερή ατζέντα της κυβέρνησης είναι η υπερφορολόγηση των μισθών, άρα καμιά συζήτηση για μείωση του φορολογικού/μη μισθολογικού κόστους με τιμαριθμοποίηση της φορολογικής κλίμακας (σ.σ. φόρος 20% σε κάθε αναπροσαρμογή επί του βασικού μισθού των 770 ευρώ καθαρά), ο στόχος της «κρυφής ατζέντας» είναι η μείωση του συνολικού κόστους (κατάργηση εισφορών όπως με τη στεγαστική πολιτική) και συμπίεσης των μισθών δια της βίαιης επανόδου των ανέργων στην αγορά εργασίας.

Αντί λοιπόν η κυβέρνηση να εφαρμόσει υφιστάμενο νόμο που προβλέπει υψηλό (έως και 80% επί του τελευταίου μισθού) επίδομα ανεργίας τους πρώτους 2-3 μήνες της προσαρμογής, με αντίστοιχη αποκλιμάκωση στη συνέχεια, φαίνεται ότι προωθείται η αποκοπή από κάθε κοινωνικό δίχτυ προστασίας.

Ήδη με άλλες επιλογές, όπως η εργασία των συνταξιούχων χωρίς πέναλτι στη σύνταξη, η 6ήμερη εργασία και το καθημερινό 10ωρο χωρίς υπερωριακή αμοιβή (διευθέτηση του χρόνου εργασίας), ακόμη και η απασχόληση για 13 ώρες την ήμερα, όλα αυτά με επιλογή του εργοδότη, έχουν σαν αποτέλεσμα τη «συγκράτηση» των αμοιβών. Κάνοντας την ακρίβεια πραγματικό εφιάλτη για τη μέση ελληνική οικογένεια.

Γιατί, μπορεί ο βασικός μισθός να έχει αυξηθεί περί το 28% τα τελευταία χρόνια, με πληθωρισμό τροφίμων στο 40%, αλλά ο μέσος μισθός μειώθηκε κατά 0,1% το 2025 σε σχέση με το 2024 σύμφωνα με το Δημοσιονομικό Συμβούλιο (το οποίο από τον προσεχή Νοέμβριο θα δύναται να αναλύει και τις οικονομικές προτάσεις των κομματικών προγραμμάτων). Αλλά το πιο ουσιαστικό θα ήταν να κωδικοποιεί και τις επιπτώσεις από τις ασκούμενες (κυβερνητικές) πολιτικές ως προς το διαθέσιμο εισόδημα (ακρίβεια), τους φόρους κ.α.