Παντελή ς Κουκουλεκίδης : Ο ΓΕΡΟΥΛΆΝΟΣ ΣΤΗΝ ΚΟΠΉ ΠΊΤΑΣ ΣΤΟ ΚΙΛΚΊΣ Η ΤΟΜΉ ΠΟΥ ΈΓΙΝΕ ΑΡΧΗ

Πριν κοπεί η πίτα, είχε ήδη συμβεί κάτι.
Η απλή αναφορά του ονόματος Παύλος Γερουλάνος δημιούργησε κινητικότητα. Όχι θόρυβο. 

Κίνηση. Μια σιωπηλή προσδοκία σε έναν κόσμο που, μπορεί να μην τον είχε επιλέξει ως πρώτη επιλογή, αλλά ένιωθε ότι εδώ υπάρχει κάτι διαφορετικό. Κάτι ουσιαστικό. Κάτι που δεν επιβάλλεται, αλλά εμπνέει εμπιστοσύνη. 

Ένας άνθρωπος που δεν μιλά πάνω από την κοινωνία, αλλά μέσα από αυτήν. Που δεν τη χειραγωγεί, αλλά την ακούει. Που πιστεύει ότι η πολιτική δεν προηγείται της κοινωνίας, αλλά γεννιέται από τα μηνύματά της.

Ίσως γι’ αυτό ήρθε τόσος κόσμος. Και ίσως γι’ αυτό δεν έφευγε.

Τα τραπέζια δεν άδειαζαν. Ο κόσμος ήθελε να του μιλήσει προσωπικά, να σταθεί, να πει και να ακούσει. Γιατί απέναντί του είχε έναν άνθρωπο προσήνη, ήρεμο, με καλλιέπεια. Έναν λόγο καθαρό, κοφτό, με βάθος και ανάλυση. Έναν άνθρωπο που δεν εκνευρίζεται, δεν παρασύρεται, συνθέτει. Και που έχει αποδείξει διαχρονικά ότι υπηρετεί τον χώρο χωρίς προσωπικές υστεροβουλίες. Αυτή η καλλιέπεια, αυτή η εμπιστοσύνη στον λαό, ήταν που γέννησε την προσδοκία.

Κι έτσι, μέσα σε ένα κλίμα μουντό και δύσκολο, όλα άρχισαν να αναστρέφονται.
Έβρεχε ασταμάτητα, με καταχνιά και υγρασία βαριά. Το σκάνδαλο Παναγόπουλου είχε ανοίξει παλιές πληγές και ανακάλεσε μνήμες που βαραίνουν τον χώρο. Και οι δημοσκοπήσεις έδειχναν στασιμότητα, μια αίσθηση ακινησίας. Κι όμως, μέσα σε αυτό το βάρος, γεννήθηκε η αίσθηση ότι κάτι μπορεί να αλλάξει.

Ο λόγος που ακούστηκε μίλησε για αναγέννηση. Όχι ως σύνθημα, αλλά ως ανάγκη για καθαρή τομή στον τρόπο που μιλάμε, που σκεφτόμαστε, που οργανώνουμε την πολιτική. Μια τομή που δεν διχάζει, αλλά αποκαθιστά. Που δεν υπόσχεται εύκολα, αλλά χτίζει σταθερά.

Και τότε ήρθε η πράξη.

Πρώτα ο σταυρός. Ως σύμβολο προοπτικής και προσμονής. Ως παύση πριν την απόφαση. Και μετά, η πίτα κόπηκε κομμάτι-κομμάτι. Όχι τυπικά. Συμβολικά. Η πίτα ως δίκαιη μοιρασιά. Ως ρήξη με το άδικο. Ως μετάβαση σε μια νέα κατάσταση όπου η κοινωνία παίρνει αυτό που της αναλογεί. Η τομή δεν ήταν μόνο στο τραπέζι· ήταν στον λόγο και στο κλίμα.

Οι τρεις άξονες ειπώθηκαν καθαρά: κοινωνικό κράτος ως ισορροπία και δικαιοσύνη, αλλαγή του κράτους σε βάθος, αξιοπιστία του πολιτικού προσωπικού χωρίς καμία αναφορά στον εαυτό του.

Στο τέλος, έμεινε κάτι.
Όχι εύκολος ενθουσιασμός.
Αλλά μια βαθύτερη, ήρεμη αισιοδοξία.