Του Παντελή Κουκουλεκίδη : ΚΑΘΑΡΆ ΛΌΓΙΑ, ΔΙΑΥΓΕΊΣ ΠΡΆΞΕΙΣ, ΣΤΑΘΕΡΉ ΚΑΤΕΎΘΥΝΣΗ

Υπάρχουν παιδικές αναμνήσεις που δεν συμβαίνουν ποτέ. Ζουν ανάμεσά μας σαν μικρές φωτιές που δεν μπορούν να σβήσουν από τον χρόνο. Και κάποτε, πολλά χρόνια αργότερα, καταλαβαίνεις πώς εκεί, χωρίς να το ξέρεις, πήρες τα πρώτα μαθήματα για τον άνθρωπο, την κοινωνία και, ίσως, την ίδια την πολιτική.

Ήμουν πέντε ή έξι χρονών.

Χειμώνας στο χοριός, πολύ χιόνι, δυνατό κρύο. Οι Σκηνίτες που είχαν κατασκηνώσει πάνω από το χωράφι του χωριού κρύωναν εξίσου με αυτούς, αλλά πολύ περισσότερο από τα μικρά τους παιδιά από το κρύο.
Ένας άντρας του χωριού, ο Αλέκογλου Δημήτρης, που είχε ένα παλιό σπίτι με κήπο και δίπλα στο σπίτι απέναντι από το σπίτι του. Τους είπε να πουν δεν στάβλο. Να κάτσω στα άλογα, να ζεσταίνομαι από τα ζώα, να προστατεύω τα παιδιά.

Δεν ζήτησε τίποτα.

Δεν είδε τον κόσμο να κρυώνει και άνοιξε την πόρτα.
Χρόνια ματαρα, κόνα περιαγύρισα με τη στάση μου εγκ, μου τον σον νου η Βηθλεέμ. Ο στάβλος. Η φατνη. Η γέννηση του Χριστού.
Και σκεφτηκα το της τυμομάτης τον στάβλο την φάτνη, και που τυμάται επειδή την πρωτό?

Για μένα, αυτή είναι η ουσία

Η πόρτα ανοίγει όταν χιονίζει έξω.

Λίγα χρόνια αργότερα, ξανά στο χωριό, οι εργάτες της σκηνής είχαν επιστρέψει. Εμείς, τα παιδιά, φοβόμασταν τον κίνδυνο, αλλά ο φόβος που προκαλούσε η άγνοια. Ο ξένος, όταν είσαι παιδί, είναι κάτι που δεν ξέρεις και γι' αυτό σε τρομάζει, παίζουμε αλλά τσακωνόμαστε με τα παιδιά μας.

Σε κάποια στιγμή, ένας πατέρας ενός μικρού παιδιού μας λέει μη μαλώνετε περισσότερα εγω
«Έχω έναν φίλο στο χωριό».
Δεν κατάλαβα τίποτα. Ο ξάδελφός μου εἰμου πού ελληνική ποιος μέγολος μου λέει
«Παντελή, για τον πατέρα σου κόντεψε να είναι κουμβάρος του».
Πήγα παράτης στη μάνα μου τότε και της λέω.
«Μαμά, ο Τασούλης μου Ασει το είμαση κουμβάροι με τους γύφτους».
Και μετά έμαθα την ιστορία.
Ο πατέρας μου, που ήταν πρόεδρος της κοινότητας το 1958, ήταν ένας νεαρός άνδρας που βρισκόταν στα πρόθυρα του θανάτου και ο πατέρας του πήγε στην εκκλησία και ζήτησε να βαφτίσει το παιδί του Χριστιανό.
Τότε ο πατέρας του του είπε
«Θα σε βαπτίσω».

Η μάνα μου, ελία μοδίστρα, του Εφτιαξε τα ρουχαλακια. Την άλλη μέρα βάφτισαν.
Ακόμα και σήμερα λυπάμαι.
Γιατί το φοβόμουν, το φοβόμουν.
Ο ξένος έγινε δικός μας.

Εκεί, ίσως, γεννήθηκε η πολιτική μου σκέψη.
Όχι η πολιτική του γραφείου. Όχι των διαδρόμων. Όχι ο λαός.
Η πολιτική του ανθρώπου.
Γι' αυτό μιλάω ξεκάθαρα σήμερα

Σαφείς λέξεις. Σαφείς πράξεις. Σταθερή κατεύθυνση.
Καθαρά λόγια δεν σημαίνει λάσπη. Δεν προορίζεται να είναι προσωπική επίθεση. Σημαίνει να λες αυτό που πιστεύεις και να κάνεις αυτό που λες.
Και εδώ βρίσκεται ένα μεγάλο πρόβλημα της σημερινής πολιτικής.
Είναι καλό που έρχονται νέοι άνθρωποι στην πολιτική. Είναι απαραίτητο να ανανεωθεί η πολιτική με νέες ιδέες, νέες απόψεις, νέους ανθρώπους και νέα ορμή. 

Μια κοινωνία που δεν ανανεώνεται πολιτικά είναι κλειστή στον εαυτό της.
Υπάρχει όμως και ένας μεγάλος κίνδυνος.

Ωστόσο, όταν ένα άτομο εισέρχεται στην πολιτική πολύ νέος και πολύ γρήγορα βρίσκεται στα ανώτατα διοικητικά όργανα, χωρίς να έχει προηγηθεί η απαραίτητη τριβή με την εργασία, την παραγωγή, την κοινωνία και τις πραγματικές δυσκολίες της ζωής, μπορεί να αποκτήσει την ψευδαίσθηση ότι όλα είναι εύκολα για αυτόν.
Οτι η κοινωνία είναι η τους από κομματικές λίστες.

Η πολιτική είναι μια άσκηση διαχείρισης.

Ότι οι τύχες εκατομμυρίων ανθρώπων μπορούν να διαπραγματευτούν όπως κάποιος διαπραγματεύεται μια κομματική σχέση.
Και τότε μπορεί να εμφανιστεί μια ιδιόμορφη νοοτροπία, ή η νοοτροπία εκείνων που πιστεύουν ότι μπορούν να διαχειριστούν την τύχη μιας κοινωνίας χωρίς να έχουν γνωρίσει από πρώτο χέρι την αγωνία της.
Δεν αρκεί να έχεις πτυχίο. Δεν αρκεί να επικοινωνείς. Δεν αρκεί να γνωρίζεις ένα κόμμα.

Πρέπει να επιμείνεις στη ζωή.

Να έχεις μιλήσει με τον μεσήλικα άνδρα που δεν ξέρει αν το μαγαζί του θα ανοίξει αύριο. Να έχεις ακούσει τον αγρότη που παλεύει με το κόστος παραγωγής. Να έχεις δει ένα εργοστάσιο και μια βιοτεχνία. Να έχεις αντισταθεί στον υπάλληλο. Να έχεις νιώσει τον πόνο του ατόμου που σου χρωστάει.

Η πολιτική δεν είναι μόνο γνώση.

Είναι μια εμπειρία. Είναι ταπεινότητα. Είναι κοινωνική τριβή. Είναι ευθύνη.
Και ένα σοσιαλιστικό κόμμα δεν μπορεί να γίνει μια σκάλα προσωπικής ανάπτυξης ούτε ένα κλειστό μονοπάτι προς την εξουσία.

Η πολιτική δεν είναι ποδόσφαιρο

Δεν είναι δύο ώρες αντιπολίτευσης στη Βουλή, έντασης, συμβίωσης και χειροκροτημάτων και μετά, όταν τα φώτα, τα φώτα, οι καταστροφές και το ποτό είναι εκεί, δεν υπάρχει συμφωνία.
Δεν πρόκειται για το να παίζουμε με τους αντιπάλους μας μπροστά στις κάμερες και μετά να επιστρέφουμε στην ίδια ομάδα σαν να μην έχει συμβεί τίποτα.

Η πολιτική είναι πολύ δύσκολη.
Η πολιτική είναι ευθύνη.

Ελληνικά να και πολλά την εἰκ. Αυτόν που εκπροσωπείτε. Κοιον υπηρετες. Για τους οποίους έχετε πρόβλημα.
Δεν μπαίνεις στην πολιτική για να πάρεις μια καρέκλα. Μπαίνεις για να της της της της της περισσοτέρων που μοχθούσε του συνομένως.
Οι άνεργοι.
Тон ужебодно по дене та пазей ей пара.
Ο αγρότης.
Τον μικρομεσαίο
Τον νεο που δωσει εκαντλητικα ορια at the beach bar, at the restaurant, at the turism.
Τον επιστήμονα που σεφέται να χαρα.
Το παιδί έχει ήδη φύγει.
Ο πολιτικός πρέπει να τον δει όταν ξυπνάει το πρωί.
Όχι η επόμενη καρέκλα. No τον και περισσόμενος. Όχι το επόμενο τηλεοπτικό επεισόδιο.

Γιατί η κοινωνία δεν μένει σε τηλεοπτικό στούντιο.
Η κοινωνία πονάει.

Και όταν η κοινωνία πληγώνεται, η πολιτική δεν μπορεί να είναι παιχνίδι. Είναι μια μάχη με τη δικαιοσύνη. Είναι μια προσπάθεια να καθαιρέσουν το άτομο που είναι κάτω και να ανοίξουν τον δρόμο προς την κορυφή.

Προς τα ύψη.
Και σήμερα χρειάζεται καθαρός λόγος.

Η κυβέρνηση ΜΗΤΣΟΤΆΚΗ βρέθηκε αντιμέτωπη με σοβαρά πολιτικά και θεσμικά ζητήματα παρακολούθησης, τάμπης, ΟΠΕΚΕΠΕ, δημοσίων συμβάσεων και διαχείρισης ευρωπαϊκών πόρων.
Οι πόροι της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΚΑΠ θα πρέπει να δίνονται σε αυτούς που παράγουν και όχι να δημιουργείται η αίσθηση ότι διοχετεύονται σε κλειστούς κύκλους και πελατειακή λογική.

Γι' αυτό χρειαζόμαστε μια ξεκάθαρη συζήτηση
It will not be ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΉΣΟΥΜΕ με τον ΜΗΤΣΟΤΆΚΗ.

Δεν είναι προσωπικό ζήτημα. Είναι πολιτική θέση και θεσμική επιλογή. Πρώτα πρέπει να σταθεροποιηθεί η χώρα. Για να αποκατασταθούν οι θεσμοί, η λειτουργία του κράτους, η εμπιστοσύνη των πολιτών και η κανονικότητα, εκτός από το ότι στην πολιτική δεν υπάρχουν εξαιρέσεις.

Και είναι επίσης απόλυτα καθαρό:
Δεν υπερασπιζόμαστε πρόσωπα.
Δεν υπερασπιζόμαστε τις καρέκλες.
Δεν υπερασπιζόμαστε τους εαυτούς μας.
Υπερασπιζόμες

Ο άνθρωπος της ανάγκης. Ο υπάλληλος. Τον αγρότη. Τον μικρομεσαίο The new one. Τον επιστήμονα. Тон женно. Το κυνηγητό. Αλλεντον που θελει να και δεν ενειει δρομο.
Και μαζί με αυτούς υπερασπιζόμαστε τις ιδέες μας για την πατρίδα, τη λαϊκή απελευθέρωση, την κοινωνική δικαιοσύνη, τη δημοκρατία, την ελευθερία και τη συμμετοχή.
Οι πολιτικοί τελικά δεν θα κριθούν από το πόσο κοντά ήρθαν στην εξουσία, αλλά από το πόσο κοντά στάθηκαν στον άνθρωπο.
Και οι ιδέες θα κριθούν από τη συνοχή τους, από τα σαφή τους λόγια, τις σαφείς πράξεις τους και τη σταθερή τους κατεύθυνση.
Στον άνθρωπο.
Προς τα ύψη.
Προς την κοινωνική απελευθέρωση
Γιατί, άλλωστε, ολόκληρη η πολιτική είναι σε δύο εικόνες
Στάθηκα στο χιόνι.
Και είναι παιδί που παπτιστέσει και φειρεία αδελφός.
Εκεί ξεκινά η πολιτική.

Η πόρτα ανοίγει.
Στον ξένο που για τον δικό σου.
Στον άνθρωπο που ανεβαίνει
Αυτή την κοινότητα θέλουμε και την υπερασπιζόμαστε!!!