Παντελής Κουκουλεκίδης : Η ΠΊΤΑ ΤΟΎ ΓΕΡΟΥΛΆΝΟΥ Η ΠΟΛΙΤΙΚΉ ΣΥΝΆΝΤΗΣΕ ΤΗΝ ΣΥΝΤΡΟΦΙΚΌΤΗΤΑ

Στην συνεδρίαση. Του Πολιτικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ, ένας χώρος που κανονικά οφείλει να παράγει κατεύθυνση, μετατράπηκε για ώρες σε πεδίο τριβής. Οργανωτικά ζητήματα, διαδικασίες ενόψει συνεδρίου, πολιτική τακτική, αλλά και θέματα δεοντολογίας∙ όλα ήρθαν στην επιφάνεια με ένταση. 

Φωνές που διασταυρώνονταν, βλέμματα που σκλήραιναν, παλιές εκκρεμότητες που έβρισκαν ευκαιρία να ειπωθούν. Το κλίμα βαρύ, σχεδόν ασφυκτικό. Μια αίσθηση πως το κόμμα κοιτά τον εαυτό του στον καθρέφτη και δεν του αρέσει πλήρως αυτό που βλέπει. Ένα σώμα που αναζητά τη σύνθεσή του, μέσα από αντιστάσεις και σκιές.

Κι ύστερα, λίγες ώρες μετά, άλλος χώρος, άλλη θερμοκρασία ψυχής. Στο Κάραβελ, η κοπή της πίτας του Παύλου ΓΕΡΟΥΛΑΝΟΥ δεν ήταν μια τυπική εκδήλωση. Ήταν μια σκηνή μετάβασης. Φως ζεστό, ήχοι συνομιλιών, γέλια που απλώνονταν σαν κύματα, βλέμματα που συναντιούνταν χωρίς καχυποψία. 

Αγκαλιάσματα παλιάς συντροφικότητας, χειραψίες που κρατούσαν λίγο περισσότερο από το τυπικό. Πρόσωπα γνώριμα και νέα, στελέχη, πολίτες, φίλοι, ο πρόεδρος, ο δήμαρχος ,Ο Γιώργος, ή Άννα,οι βουλευτές όλοι παρόντες σε μια πολύ μεγάλη συγκέντρωση όχι απλώς ως ρόλοι, αλλά ως σώματα μέσα σε κοινό χρόνο.

Η πίτα κόπηκε σαν μικρό τελετουργικό κοινότητας. 

Ένα σύμβολο απλό, σχεδόν οικιακό, που όμως μέσα στη σημερινή πολιτική ερημιά αποκτά βαρύτητα: μοιράζουμε τον ίδιο άρτο, μπαίνουμε στον ίδιο κύκλο, δηλώνουμε πως ανήκουμε σε κοινό τραπέζι. Εκεί, για λίγο, η πολιτική ξαναβρήκε τη χειρονομία της φιλοξενίας.

Ο λόγος που εκφωνήθηκε δεν ύψωσε τόνο προσταγής. Ήταν λόγος κοντινός, με ήχους ανθρώπινους, με μια βραχνάδα που δεν διεκδικεί εξουσία αλλά εμπιστοσύνη και με ιδιώτυπη παρακλητική προώθηση Δεν προέβαλε πρόγραμμα ως μηχανή επίλυσης, αλλά άνοιξε χώρο συμμετοχής. Μια καλλιέπεια που δεν στολίζει, αλλά ενώνει. Μια ηγεμονία γλυκιά, χωρίς θώρακες, χωρίς αιχμές. Ένας λόγος που περισσότερο καλεί παρά διατάζει, που αφήνει τους άλλους να αναπνεύσουν μέσα του.

Και τότε συνέβη η μικρή μετατόπιση τα στελέχη άφησαν τις πανοπλίες έξω από την αίθουσα. Όταν η πολιτική συναντά την κοινωνία χωρίς άμυνες, αναδύεται ο καλύτερος εαυτός της. Το παλιό αποτύπωμα του ΠΑΣΟΚ εμφανίστηκε όχι ως νοσταλγία, αλλά ως ζωντανό ίχνος σαν μουσική που όλοι θυμούνται χωρίς να την επιβάλλει κανείς.

Μέσα σε μια Αθήνα κουρασμένη, σφιγμένη από δυσπιστία, σκάνδαλα και θόρυβο, το Κάραβελ έγινε νησίδα. Μια αναπνοή μέσα στη δυστοπία. Ένα πέλαγος άλλης διάθεσης άνοιξε για λίγο χαμόγελα, φωνές, ρυθμός, εγγύτητα. Και μια λέξη, ειπωμένη χαμηλά αλλά καθαρά, διέσχισε τον χώρο: ΑΝΑΓΈΝΝΗΣΗ

Μικρό φως μα αληθινό. Ελπίδα. Ελπίδα ότι προς αυτή την κατεύθυνση γεννιέται προοπτική. Ότι η πολιτική μπορεί ξανά να παράγει όχι μόνο σχέδιο, αλλά νόημα ΝΕΟ ΝΌΗΜΑ με κοινό βηματισμό. Και αυτό από μόνο, σήμερα, είναι ήδη μια υπέρβαση προς την Νίκη!!!