Φίλιππος Ντεριάδης : Η μεταδεξιά - υπερδεξια Καρυστιανού και το νέο κίνημα πολιτών.

Το φαινόμενο Καρυστιανού συνταράσσει σχεδόν εκ θεμελίων το πολιτικό σύστημα της χώρας και ήδη τα διάφορα κέντρα «αποφάσεων» ξεκίνησαν το έργο αποδόμηση της. Ο πολιτικός λόγος της Μαρίας Καρυστιανού είναι ενοχλητικός γιατί, παρότι κυρίως συναισθηματικός, αγγίζει με ανατρεπτικό τρόπο πολύ κόσμο.

Το συντηρητικό πατριαρχικό πολιτικό σύστημα της χώρας, θεωρεί ότι η παιδίατρος από τη Θεσσαλονίκη έπρεπε να μείνει στο ρόλο της χαροκαμένης μάνας που παλεύει για δικαιοσύνη για το έγκλημα των Τεμπών και όχι να στήνει κόμματα και να διεκδικεί ρόλο πολιτικής εξουσίας.

«Μαρία δεν τόχεις», «είναι ψεκασμένη υπερδεξιά», «την συμβουλεύουν χαρτορίχτρες, καφετζούδες, καλόγριες, θεούσες και μάγισσες», «δεν έχει θέσεις για οικονομία και εθνικά θέματα», «στις θέσεις της υπάρχει άγνοια, μισόλογα, αντιφάσεις, αδιαφάνεια, μικρομεγαλισμοί και προχειρότητα», είναι τα πρώτα σχόλια που κυκλοφορούν σε ΜΜΕ, ιστοσελίδες, social media και «καφενεία», μόλις η Καρυστιανού επισημοποίησε ότι προχωρά στη δημιουργία κόμματος.
Μάλιστα κάποιοι για χάρη της ανακάλυψαν και νέο όρο: είναι υπερεδεξιά είπαν. 

Δεν είναι δηλαδή δεξιά σκέτη, ολίγον από δεξιά, κεντροδεξιά, φιλελεύθερη δεξιά ή ακροδεξιά, αλλά υπερδεξιά. Κάτι σαν μεταδεξιά, ή άνω κάτω δεξιά ή μέσα έξω δεξιά. Η Καρυστιανού πράγματι από όσα ξέρουμε ανήκε στο χώρο της ΝΔ. Αυτό δεν σημαίνει σχεδόν τίποτα ή και πολιτικά τα πάντα. Δείτε τι γίνεται σε όλα σχεδόν τα κόμματα. Ποιος είναι που και που ανήκε.

Θέλουν να μαρκάρουν να σημαδέψουν πολιτικά την Καρυστιανού και να της χρεώσουν ότι απευθύνεται κυρίως στον συντηρητικό χώρο. Το ίδιο έκαναν και με την Κωνσταντοπούλου όταν καταγραφόταν δεύτερη στις δημοσκοπήσεις. Κάνει όμως εντύπωση ο κανιβαλισμός που επιδεικνύει το σύστημα απέναντι σε ένα νέο πολιτικό φαινόμενο και πρόσωπο, που απειλεί ισορροπίες, συσχετισμούς, καρέκλες και οφίτσια. Το αδηφάγο σύστημα των πετσωμένων διαπλεκόμενων ΜΜΕ μόλις άρχισε να δείχνει τα δόντια του και μένει να δούμε πολλά ακόμη.

Όμως το έγκλημα των Τεμπών θα είχε ξεχαστεί, αν η Καρυστιανού και οι άλλοι δυστυχισμένοι γονείς, δεν είχαν δώσει αγώνα να μη πεταχτεί στα σκουπίδια της ιστορίας της χώρας. Εκεί όπου έχουν ήδη καταχωθεί τεράστια σκάνδαλα, για τα οποία το μισό πολιτικό προσωπικό της χώρας, ίσως θα έπρεπε να είναι φυλακή, στον κάλαθο των αχρήστων ή στο σπίτι του. Αν αρχίσουμε να λέμε υποθέσεις και ονόματα δεν θα τελειώσουμε ποτέ.

Τα 20% - 25% της Καρυστιανού στις δημοσκοπήσεις δεν ήρθαν από τον ουρανό. Υπάρχει κενό στον πολιτικό σύστημα της χώρας, κατά βάση αντιδημοκρατικό, αναξιοκρατικό, δειλό και άτολμο, συντηρητικό και ακούνητο, αραχνιασμένο και ολιγαρχικό. 

Το πολιτικό σύστημα των επωνύμων της πολιτικής, του κομματικού σωλήνα και των παραγόντων, των πληρωμένων ΜΜΕ, του νεποτισμού και της οικογενειοκρατίας, της μίζας, της πλάκας, της κλάκας, της καμαρίλας, του παταριού και του εξώστη, της γαλαρίας, των μεταφερόμενων οπαδών και των δικών μας παιδιών, όπου δεν χωράνε άλλοι. Αυτό το πολιτικό σύστημα πολλοί πλέον το σιχαίνονται και γι αυτό πρόσωπα όπως η Καρυστιανού ψηλώνουν ξαφνικά κι αιφνίδια .

Η Καρυστιανού ενοχλεί και γι αυτό θα φάει πολύ λάσπη. Ακόμα δεν είδαμε τίποτα. Μπορεί πράγματι το εν λόγω νέο κόμμα να είναι μία φούσκα. Μια πολιτική οπερέτα. Ένας συντηρητικός αχταρμάς και η ίδια πολιτικά να μη ξέρει τι της γίνεται στα μείζονα ζητήματα. Αλλά είναι ένα φαινόμενο που ταρακουνάει συθέμελα, όπως φαίνεται, το πολιτικό σύστημα διότι προκαλεί φόβο και τρόμο σε επιτελεία, ηγεσίες και καρεκλάτους της πολιτικής.

Η πολιτική μάχη πρέπει και οφείλει να είναι πολιτική και όχι
παραπολιτική. Στην εποχή της μεταπολιτικής, όπου τον πρώτο λόγο έχουν επικοινωνιολόγοι και όχι οι πολιτικές συλλογικότητες, οι πολιτικές καμπάνιες και όχι οι πολιτικές ιδεολογίες, το υπάρχον πολιτικό σύστημα της μεταδημοκρατίας, φαινόμενα που δεν μπορεί να ελέγξει, προσπαθεί να τα εξοβελίσει στην περιοχή της πολιτικής μεταφυσικής, του ψεκασμένου και του αδιανόητου. 

Ως εκ τούτου η Μαρία των Τεμπών είναι ένα φαιδρό και, ουσιαστικά, ένα επικίνδυνο πρόσωπο για τη χώρα. Μπορεί να είναι, αλλά αυτό θα κριθεί από την πολιτική πρόταση που θα καταθέσει, τις θέσεις και τις ιδέες που θα εκφράσει το νέο κόμμα.

Η ίδια πάντως θεωρεί ότι μπορεί να πετύχει και την πρωτιά. Ίσως να πήραν τα μυαλά της αέρα, αλλά όλοι έχουν δικαίωμα …στον αέρα. Τόσοι οι αεριτζήδες σ’ αυτό τον τόπο….