Αντώνης Ελευθεριάδης : Κάτι που δεν δουλεύει, δεν παθαίνει τίποτα

Η προοδευτική παράταξη αδυνατεί, τη δεδομένη στιγμή, να καλύψει τη δεδομένη ανάγκη των πολιτών για αλλαγή. Η κοινωνική ανισότητα είναι εμφανής. Εμφανής είναι και η αλαζονεία και η αμετροέπεια των στελεχών της συντηρητικής παράταξης. Θεωρητικά, ένα προοδευτικό σχήμα με αιχμηρές θέσεις θα μπορούσε να διεκδικήσει το 66% των πολιτών που, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, δυσφορεί. Hélas (στα γαλλικά το δυστυχώς), κάτι τέτοιο δεν διαφαίνεται.

Η πολιτική δεν είναι μόνο παραγωγή θέσεων, που παραμένει το κύριο, αλλά και αφομοίωσή τους από τον κόσμο. Δεν είναι μόνο επικοινωνία, είναι το υπόδειγμα που παράγεις, και αυτό φέρνει την αξιοπιστία. Όπως λένε οι παιδαγωγοί, τα παιδιά δεν ακούν αυτό που λες, ενστερνίζονται αυτό που κάνεις. Η πολιτική δεν είναι πείραμα in vitro, αλλά εφαρμογή in vivo.

Το κόμμα και η λειτουργία του είναι η έμπρακτη απόδειξη των πολιτικών θέσεων. Δεν μπορείς να καταγγέλλεις την αντιδημοκρατική λειτουργία του κράτους, ενώ τα δικά σου όργανα είναι διακοσμητικά. Δεν μπορείς να αντιτάσσεσαι στην εξουσία ενός ανδρός και στον εξευτελισμό των θεσμών, χωρίς να λειτουργείς θεσμικά.

Η πολιτική ανυπαρξία του Προέδρου της Δημοκρατίας, οι χαριεντισμοί του πολιτικού συστήματος με την Guilfoyle, το λόμπινγκ του Israel Allies Foundation που σχετίζεται με ακροδεξιούς κύκλους, και η συνάντηση με τον Σαμαρά και υπουργούς της ΝΔ που κατήγγειλε το Reporters United, δείχνουν τη νοσηρή μας κατάσταση. Και όμως, η αντιπολίτευση δεν καταφέρνει να τη μετατρέψει σε πολιτική διέξοδο.

Η καταγγελία δεν αρκεί για να γίνεις κυβέρνηση. Χρειάζεται κίνημα που δομείται από τα κάτω, με τα συνδικάτα, τη νεολαία, την αυτοδιοίκηση. Ένα κόμμα δεν χτίζεται με προκάτ, αλλά με γερά θεμέλια, αν θέλει κοινωνική αντιστοίχιση. Δεν προφυλάσσει δομές δεκαετιών χωρίς να φροντίζει τη διαρκή ανανέωσή του σε πρόσωπα και ιδέες. Δεν φυλάσσει σαν κόρη οφθαλμού έναν στενό ηγετικό πυρήνα, μόνο και μόνο για να μην νιώθει εσωτερική απειλή. Ο κόσμος την ανασφάλεια την εισπράττει ως αδυναμία και την κατατάσσει σε σοβαρή ανεπάρκεια.


Πρέπει λοιπόν να καταλάβουμε ποιες λύσεις έχουμε μπροστά μας. Αν περιμένουμε τις εκλογές για την αναδιάταξη των προοδευτικών δυνάμεων, στρουθοκαμηλίζουμε. Το σύστημα Μητσοτάκη δεν πέφτει από ατύχημα. Χρειάζεται ανθρώπους ταγμένους, ικανούς, πολιτικοποιημένους, που η κοινωνία θα τους αξιολογήσει ως φορείς της λύσης και όχι ως αποτυχημένους ηθοποιούς.

Γι’ αυτό είναι σημαντικό να γίνει άμεσα ένα συνέδριο όπου θα κληθούν οι προοδευτικές δυνάμεις, με στόχο την ανανέωση προσώπων και το ξεκαθάρισμα της γραμμής. Προφανώς δεν μπορεί να επιβληθεί στους συμμετέχοντες, και κάθε συνέδριο φέρνει εσωστρέφεια, σύγκρουση μηχανισμών και δυσαρέσκεια. Δεν είναι καλή λύση, είναι η καλύτερη. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος επίλυσης διαφορών, ανάδειξης στελεχών και αξιολόγησης θέσεων από ένα ευρύ, έστω κομματικό, ακροατήριο.

ΥΓ: Η επικοινωνία δεν θεραπεύει τίποτα, ειδικά όταν αντιμετωπίζεις κάποιον με υπεροπλία στον συγκεκριμένο τομέα. Πρέπει να αντιληφθείς το πρόβλημα και να το αντιμετωπίσεις θαρραλέα. Αλλιώς θα έχεις την αυταπάτη ότι η παράταξη δεν έχει πάθει τίποτα, ενώ απλώς δεν δουλεύει…