Πριν από δύο χρόνια, στις εσωκομματικές εκλογές του ΠΑΣΟΚ, στηρίξαμε τον Παύλο Γερουλάνο. Χάσαμε για λίγες ψήφους. Δεχτήκαμε το αποτέλεσμα με αξιοπρέπεια, χωρίς ενστάσεις και πικρία. Γιατί όσοι βρεθήκαμε σε διαφορετικές πλευρές δεν ήμασταν αντίπαλοι. Ήμασταν άνθρωποι που αναζητούσαμε, με διαφορετικές διαδρομές, μια κοινή δυνατότητα: να ξαναγίνει η πολιτική υπόθεση της κοινωνίας.
Ο καθένας είχε ένα μέρος της αλήθειας. Η οργανωτική ανασυγκρότηση, ο εκσυγχρονισμός και οι διαφορετικές πολιτικές προσεγγίσεις είχαν τη σημασία τους. Εμείς, όμως, ονειρευόμασταν κάτι περισσότερο: μια συνολική πολιτική πρόταση που θα ξεπερνούσε την ανακύκλωση των παλιών αντιθεσεων πολιτικών επιλογών και θα άνοιγε δρόμο προς το υψηλό.
Φτάνει πια οι ΜΕΓΆΛΕΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΈΣ.
Δεν θέλουμε να κατοικούμε για πάντα στην αναμονή, στην κρίση, στην αναπόληση όσων χάθηκαν. Δεν λέμε πως η κρίση πέρασε. Θέλουμε, όμως, να αφήσουμε πίσω την κατάσταση που μας εγκλώβισε στον φόβο, στην παραίτηση και στην αίσθηση ότι τίποτε δεν αλλάζει.
Η ακρίβεια, η ανασφάλεια, η δυσκολία να σπουδάσεις, να εργαστείς, να αποκτήσεις σπίτι και να σχεδιάσεις τη ζωή σου, η πίεση στη δημόσια υγεία και την παιδεία στενεύουν τον ορίζοντα της καθημερινότητας. Ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας απομακρύνεται από την πολιτική. Άνθρωποι διαφορετικών ηλικιών και διαδρομών αισθάνονται πως αυτή έχει γίνει υπόθεση λίγων, ενός κλειστού κύκλου που μιλά για την κοινωνία, αλλά συχνά δεν συναντά τη ζωή της.
Η νεολαία απέχει, δεν αναγνωρίζει εύκολα τον εαυτό της στις υπάρχουσες εκπροσωπήσεις. Κι εκεί όπου ενεργοποιείται, πολλές φορές εκφράζεται πρώτα με θυμό. Έναν θυμό κατανοητό, που χρειάζεται να συναντήσει τη σκέψη, την αλληλεγγύη και τη συλλογικότητα, για να γίνει δημιουργική πολιτική πράξη. Το ίδιο χρειάζεται ολόκληρη η κοινωνία: να ξαναβρεί λόγο συμμετοχής και εμπιστοσύνη στη δύναμη της κοινής δράσης.
Οι κυρίαρχες πολιτικές στην Ευρώπη, όπως και στην Ελλάδα, οξύνουν τις ανισότητες και αποδυναμώνουν την κοινωνική προστασία. Όταν οι άνθρωποι χάνουν την προοπτική τους, ανοίγει ο δρόμος για την ακροδεξιά, που αξιοποιεί την απογοήτευση και τον φόβο. Η Ευρώπη κινδυνεύει να γίνει το ώριμο φρούτο που θα το κατασπαράξει η ακροδεξιά. Δεν είναι αναπόφευκτο, αλλά μια προειδοποίηση που δεν δικαιούμαστε να αγνοήσουμε.
Γι’ αυτό ονειρευόμαστε έναν ανοιχτό, ζωντανό, δημιουργικό ΚΟΙΝΩΝΙΚΌ ΧΏΡΟ. Έναν τόπο συνάντησης ανθρώπων και συλλογικοτήτων, εργασίας, πολιτισμού, γνώσης και αλληλεγγύης. Έναν χώρο ανοιχτό σε ολόκληρη την κοινωνία, όπου οι διαφορετικές φωνές θα συναντιούνται και η αγωνία θα γίνεται κοινή δυνατότητα. Με αιτήματα την κοινωνική δικαιοσύνη, τη δημόσια μέριμνα, την αξιοπρέπεια, τη συμμετοχή και την απελευθέρωση των ανθρώπινων δυνατοτήτων.
Εκεί η ΑΝΑΓΈΝΝΗΣΗ γίνεται καινούργιο σημαίνον και δίνει νέο νόημα
Όχι επιστροφή στο παρελθόν, αλλά υπόσχεση ενός μέλλοντος προς το υψηλό και τη χειραφέτηση. Γιατί το όνειρο δεν είναι φυγή από την πραγματικότητα. Το ΌΝΕΙΡΟ είναι για να ΟΡΓΑΝΏΣΟΥΜΕ το παρόν.Να συνδέσουμε τις ανάγκες με τις επιθυμίες, την αγωνία με τη συλλογική πράξη, την ελπίδα με την ευθύνη. Να αρχίσουμε από τις ρωγμές του σήμερα να δημιουργούμε τις δυνατότητες ενός άλλου κόσμου.
Κι εκεί η ΣΤΡΑΤΕΥΜΈΝΗ ΙΔΙΑΙΤΕΡΌΤΗΤΑ ι γίνεται στάση ζωής: να είμαστε μαζί χωρίς να είμαστε ίδιοι, να διαφωνούμε χωρίς να γινόμαστε αντίπαλοι, να επιμένουμε στο υψηλό με καλλιέπεια και αγάπη.
Δεν εξιδανικεύουμε την ήττα. Κρατάμε ζωντανή την επιθυμία που μας έφερε κοντά και την υπόσχεση όσων δεν εγκαταλείπουμε. Δεν θέλουμε άλλες μεγάλες Παρασκευές. Θέλουμε να εργαστούμε για την Ανάσταση ως κοινή πράξη χειραφέτησης.
"Σας αγαπάμε όλους."
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου